EIGHT LIES OF A MOTHER (သို႔) ေမေမေျပာတဲ့ အျဖဴေရာင္ မုသားမ်ာ

၁။ က်ေနာ္ကေလးဘ၀ကတည္းက ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ စခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္က ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာရသူ တစ္ဦးေလ။ စားေရးေသာက္ေရးက အစကုိ ခ်ိဳ ့တဲ့ ခဲ့တာပါ။ တခါတေလဆုိ စားစရာေတာင္ မရွိတဲ့ ဘ၀ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ လာျပီ ဆုိရင္ အေမက သူဖုိ႔ဖယ္ထားတဲ့ ေ၀ပုံက်ထမင္းေတြကုိ က်ေနာ့္ ပန္းကန္ထဲ ထည့္ေပးပါေလေရာ။ ျပီးေတာ့ ထမင္းေတြ ခူးျပီးထည့္ေပးေနတုန္း အေမက ေျပာေသးတယ္။ “ငါ့သား အကုန္သာ စားေနာ္။ အေမ မဆာေသးပါဘူးကြယ္” တဲ့။ ေမေမရဲ႔ ပထမဆုံး မုသားေတြေပါ့ဗ်ာ။

၂။ က်ေနာ္ နည္းနည္း အရြယ္ေလးေရာက္လာေတာ့ စိ္တ္ဓာတ္ၾက့ံခုိင္လြန္းတဲ့ ေမေမက အခ်ိန္အားတာနဲ႔ အိမ္နားက စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲသြားျပီး ငါးမွ်ားေလးရွိတယ္။ အေမေတြးတာက ဒီလုိဗ်။ ငါးရွာလုိ႔သာရရင္ က်ေနာ့္ကုိယ္ခႏၶာ ၾကီးထြားသန္မာမႈရွိဖုိ႔ အာဟာရျပည့္၀တဲ့ သားေလး ငါးေလးေကြ်းႏုိင္မယ္ေပါ့ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ေလ။ မွ်ားလုိ႔ရတဲ့ ငါးေတြကုိ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ငါးေပါင္းဟင္းခ်ိဳ ခ်က္ျပီး က်ေနာ့္ကုိ တုိက္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ခံတြင္းေတြ႔မိပါရဲ ့ဗ်ာ။ စားရခဲ တာကုိးေနာ္။

က်ေနာ္ ဟင္းခ်ိဳေသာက္ေနျပီဆုိရင္ အေမက ေဘးမွာထုိင္ေစာင့္ေနတတ္ျပီး က်ေနာ္ စားျပီးသား က်န္တဲ့ ငါးရုိးေတြေပၚက က်န္ေကာင္းက်န္ရာ အသားမ်ဥ္းေတြကုိ ကုပ္ျခစ္ကပ္လုိ႔ ရသေလာက္ စားေနတတ္တယ္ေလ။ အဲဒီလုိ ျမင္ရတုိင္း ကေလးေပမယ့္ က်ေနာ္ ႏွလုံးသားမွာ မခ်ိတင္ကဲျဖစ္မိ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်န္တဲ့ ငါးတစ္ေကာင္ကုိ အေမ့ ပန္းကန္ထဲ တူနဲ႔ကုိင္ထည့္ျပီး “စားပါ အေမရယ္” လုိ႔ ေျပာမိတယ္။ ေမေမက ခ်က္ခ်င္း ဆုိသလုိ လက္နဲ႔ ကာလုိက္ျပီး “သားပဲ စားစမ္းပါ ဒီငါးကုိ….. အေမက ငါးကုိ စားရတာမ်ားျပီး မုန္းလြန္းလုိ႔” လုိ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာရွာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ေမေမေျပာေနက် ဒုတိယ မုသားစကားလုံးေတြေပါ့။

၃။ က်ေနာ္ အထက္တန္းေက်ာင္းတက္တုန္းကေပါ့ဗ်ာ။ အထက္တန္းေက်ာင္းဆုိေတာ့ ေက်ာင္းစရိတ္ ကလည္း အရင္ထက္စာရင္ ပုိျမင့္လာတယ္။ အေမကေလ… ႏွစ္လမ္းေက်ာ္မွာ ဖြင့္ထားတဲ့ အပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္ၾကီး က လက္ခြဲေအာ္ဒါေတြကုိ လက္ခံယူျပီး သုိးေမြးထုိးလုိ႔ အပုိ၀င္ေငြလည္း ရေအာင္ ၾကံေဆာင္ပါတယ္။ ေဆာင္းရာသီရဲ ့မနက္အေစာၾကီး တစ္ေန႔မွာ က်ေနာ္ ႏူူိးလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ အေမက မအိပ္ေသးဘူးဗ်။ ဖေယာင္းတုိင္မီးေလး မိန္ပ်ပ်ေအာက္မွာ အားမာန္အျပည့္နဲ႔ သုိးေမႊးထုိးေနေလရဲ ့ဗ်ာ။

က်ေနာ္လည္း မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ “အိပ္ေတာ့ေလ အေမရယ္။ မနက္က်ရင္လည္း အလုပ္သြားရအုန္းမယ္။ ေတာ္ေတာ္ညဥ့္နက္ေနျပီထင္တယ္” ဆုိေတာ့ ေမေမက အျပဳံးမပ်က္ဘဲ “အိပ္ပါသားရယ္။ အေမ မပင္ပန္းပါဘူး။ ဒီေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ပါတဲ့” ဗ်ာ။ ေမေမေျပာတဲ့ တတိယမၸိ မုသားစကား ေပါ့ေနာ္။

၄။ ဒီလုိနဲ႔ တကၠသုိလ္၀င္တုန္း စာေမးပြဲၾကီးကလည္း နီးလာျပီေပါ့။ အေမကေလ.. သူအလုပ္လုပ္တဲ့ စက္ရုံကေန ခြင့္ယူျပီး က်ေနာ္ စာက်က္ရတာ အားရွိေအာင္ ေစာင့္ေပးတာဗ်။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တုိက္လုိက္၊ လက္ဖက္သုပ္ သုပ္္ ေကြ်းလုိက္ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း တခ်ိဳ ့ညေတြဆုိ ညဥ့္နက္တဲ့အထိ စာဖတ္တယ္ေလ။ မနက္မုိးလင္းေတာ့ စာေမးပြဲခန္းမကုိ သြားေတာ့လည္း အေမက လုိက္ပုိ႔တာပဲ။ က်ေနာ္ စာေမးပြဲေျဖေနခ်ိန္မွာလည္း ေက်ာင္းေဘး ေဘာလုံးကြင္းထဲက ေနပူက်ဲက်ဲေအာက္မွာ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြ ရြတ္ျပီး က်ေနာ့္အတြက္ တခ်ိန္လုံး ဆုေတာင္းေပးေနတာလည္း က်ေနာ့္ ေမေမပဲေပါ့။

စာေမးပြဲၾကီး ေနာက္ဆုံးရက္ေရာက္လုိ႔ ေက်ာင္းလည္း လႊတ္ေရာ ေမေမက အသင့္ၾကိဳေဖ်ာ္လာတဲ့ သံပုရာရည္ေအးေအးေလးကုိ ေရခဲဗူးထဲက ထုတ္တုိက္ျပီး အမွတ္တရ အားေပးရွာတယ္။ “သားေလး ေျဖႏုိင္ရဲ ့ လား။” ဆုိျပီးလည္း အေမာတေကာ ေမးရွာေလရဲ႔..

ေမေမ ေဖ်ာ္ေပးတဲ့ သံပုရည္ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္က ေမေမ့ေမတၱာရဲ႔ သိပ္သည္းဆကုိေတာ့ မမွီႏုိင္ဘူးဆုိတာ က်ေနာ္ သိပါတယ္ဗ်ာ။ ေခြ်းေတြျပန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ စိတ္ေမာ လူေမာျဖစ္ေနတဲ့ အေမ့ကုိ က်ေနာ္က သံပုရာရည္ခြက္ ကမ္းေပးျပီး “အေမလည္း ေသာက္ပါအုန္းဗ်ာ. သားစားေမးပြဲ ေျဖတာ ေမေမပါ ေမာေနျပီ” ဆုိေတာ့ အေမကေလ…… “အမယ္ေလး ငါ့သားရယ္ သားဖာသာ ေသာက္စမ္းပါ။ အေမ ေရမဆာပါဘူး။ မင္း အေမာေျပရင္ အေမ ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္ပါတယ္” တဲ့။ ဒါကေတာ့ ေမြးသမိခင္ေက်းဇူးရွင္ရဲ ့ စတုတၱေျမာက္ မုသားစကားပါပဲေလ။

၅။ ဒီၾကားထဲ အေဖက လတ္တေလာ ေရာဂါနဲ႔ ေကာက္ကာ ငင္ကာ ဆုံးပါေလေရာဗ်ာ။ အထီးက်န္သြားတဲ့ အေမဟာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေနရာကုိ ရုတ္တရက္ ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ အရင္က စက္ရုံအလုပ္ကုိ တစ္ဖက္က ဆက္လုပ္ရင္း က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္လည္း အေမ့မွာ တစ္ေယာက္တည္း ရွာၾကံရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ မိသားစုလည္း ပုိျပီး ဆင္းရဲက်ပ္တည္းလာေတာ့တာေပါ့။ အေဖ့ ၀င္ေငြမွ မရွိေတာ့တာကုိး။ ေငြေရးေၾကးေရးေၾကာင့္ စိတ္မညစ္ရတဲ့ ေန႔ကုိ မရွိေတာ့ဘူး။ အေျခအေနယုိယြင္းလာတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ မိသားစု အေျခအေနကုိ သိလုိ႔ အိမ္နားမွာ ေနတဲ့ အေဖ့ညီ တစ္၀မ္းကြဲ လူပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္က အိမ္မွာ အေရးေပၚတုိင္း လာကူညီတတ္ပါတယ္။ ကံဆုိးမိုးေမွာင္က်ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ မိသားစု အေျခအေနကုိ ကရုဏာသက္ေနၾကတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အေမ့ကုိ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔ တစ္ပင္လဲမူ တစ္ပင္ထူဖုိ႔ နားခ်ၾကတယ္။ ေခါင္းမာတတ္တဲ့ အေမက သူတုိ႔ ဘာေျပာျပာ ဂရုလည္း မစုိက္ဘူး။ နားလည္ မေယာင္ခဲ့ဘူး။ “က်မဘ၀မွာ သားသမီးေတြရွိရင္ ျပည့္စုံေနပါျပီ။ နားခုိစရာ အရိပ္သစ္ မလုိပါဘူးရွင္” တဲ့… အေမေျပာခဲ့တဲ့ ပဥၥမေျမာက္ မုသားဆုိတာ သားတုိ႔ ရင္ထဲက ျမင္ေနခဲ့ပါတယ္။

၆။ က်ေနာ္ ဘြဲ႔ရျပီးျပီးခ်င္း လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေတာ့ အေမလည္း သက္ျပည့္ျပည့္စင္ယူဖုိ႔ အခ်ိန္က်ေနပါျပီ။

အလုပ္က ပင္စင္ယူခဲ့တဲ့ အေမဟာ အနားေတာ့ မယူခဲ့ပါဘူး။ မနက္တုိင္း အိမ္နားက ေစ်းေလးမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ လက္လီယူေရာင္းျပီး အိမ္စရိတ္ကုိ ကာမိေစခဲ့ပါတယ္။ တနယ္တေက်းမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ သားျဖစ္သူ က်ေနာ္က လတုိ္င္းရတဲ့ လခထဲက အေမ့ဆီကုိ ပုိက္ဆံ မွန္မွန္ပုိ႔ေပးဖုိ႔ ၾကိဳးစားေပမဲ့ ေမေမက လုံး၀ လက္မခံ အေထာက္အပံ့မယူခဲ့ရွာဘူးဗ်ာ။ တခါတေလ က်ေနာ့္ဆီေတာင္ လက္ဖက္ရည္ဖုိးဆုိျပီး ပုိက္ဆံ ျပန္ပုိ႔ရင္ ပုိ႔ေသးတာ…ေမေမက ေျပာလုိက္ေသးတယ္။ “သားရယ္.. ေမေမစုထားတဲ့ ပုိက္ဆံေတြ ရွိပါေသးတယ္” တဲ့။ ေမေမကေတာ့ ဆဌမေျမာက္ မုသားကုိ ေျပာ လုိက္ျပန္ျပီ ေပါ့ေနာ္။

၇။ ရုိးရုိးဘြဲ႔နဲ႔ မတင္းတိမ္ေသးတဲ့ က်ေနာ္.. ဘြဲ႔လြန္တက္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားျပန္ပါတယ္။ ဘြဲ႔လြန္တက္ဖုိ႔ က်ေတာ့ က်ေနာ့္ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ရယ္၊ အေတြ႔အၾကဳံရယ္ေၾကာင့္ နာမည္ၾကီး တကၠသုိလ္တစ္ခုက ပညာသင္ဆုကုိ ေလွ်ာက္ထားရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘြဲ႔လြန္လည္း ရေရာ… က်ေနာ့္ကုိ အလုပ္တန္းခန္႔ခ်င္တဲ့ ကုမၸဏီေတြ မ်ားမွ မ်ားေပါ့။ ရတဲ့ လစာကလည္း ျမင့္ေတာ့ က်ေနာ္အလုပ္လုပ္တဲ့ ေရႊျမိဳ ့ေတာ္ၾကီးဆီ အေမ့ကုိ အလည္ေခၚဖုိ႔ စီစဥ္ပါ ေတာ့တယ္။ သားျဖစ္သူကုိ အလုပ္မရွဳပ္ေစခ်င္တဲ့ ေမေမက “အမယ္ေလး သားရယ္… မင္းတုိ႕ ျမိဳ ့ၾကီး ျပၾကီးမွာ အေမ မေနတတ္ပါဘူး။ မ်က္စိရွဳပ္ နားရွုပ္ပါဘိသနဲ႔” တဲ့။ ေမေမေျပာတဲ့ သတၱမေျမာက္မုသား ဆုိတာ သားသိပါတယ္ဗ်ာ။

၈။ ဇရာကေထာင္း ခႏၶာေျပာင္းခ်ိန္ တန္လာတဲ့ အေမ့မွာ ကင္ဆာေရာဂါဆုိတဲ့ ေ၀ဒနာဆုိးၾကီး စြဲကပ္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေမေမ ေဆးရုံတင္ထားရျပီဆုိတဲ့ သတင္းကုိ ၾကားၾကားခ်င္း မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀း ကြာတဲ့ေနရာကေန ေမေမ့ေျခရင္းဆီကုိ က်ေနာ္ အလွ်င္အျမန္ အေရာက္လာခဲ့ပါျပီ။ ခြဲစိတ္ခန္းထဲက ထြက္လာခါစ အေမဟာ ခုတင္ေပၚမွာ အားအင္ဆုတ္ယုတ္စြာနဲ႔ လဲေလ်ာင္း အနားယူေနပါျပီေလ။ ေ၀ဒနာနဲ႔ ဇရာေၾကာင့္ အုိမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနရွာတဲ့ ေမေမ… ညည္းတြားသံေလးျပဳ.. က်ေနာ့္ကုိ ၾကည့္လုိ႔ ယဲ့ယဲ့ေလး ျပဳံးျပေနရွာပါတယ္။ ေမေမ့ ေရာဂါ အေျခအေနကလည္း ေတာ္ေတာ္သည္းေနပုံပါပဲ။ ေရာဂါက ေမေမ့ ကုိယ္ခႏၶာကုိ ၀ါးမ်ိဳထားလုိက္တာ… တကယ့္ကုိ အားအင္ခ်ည္နဲ႔ျပီး အရုိးေပၚ အေရတင္ပါပဲဗ်ာ။ အေမ့ကုိ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ က်ေနာ့္ ရင္ထဲမွာ မခ်ိေအာင္ ခံစားရတယ္။ က်ေနာ္ မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္ေတြဆုိတာ ပါးျပင္ေပၚမွာ မုိးရြာထားသလုိ တေပါက္ေပါက္နဲ႔ေပါ့။ ဒီလုိ အေျခအေနမ်ိဳး အေမ့ကုိ ေတြ႔လုိက္ရေတာ့ က်ေနာ့္ ႏွလုံးသားဟာ ရွာမီးခဲေလာင္ေနသလုိ တေျမ့ေျမ့ ပူေဆြးေသာကေရာက္ရတယ္။ တရားသေဘာကုိလည္း မရွဳႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အေမကေလ… က်န္ရွိေနသေရြ ့ခြန္အားေလးေတြကုိ စုျပီး တုိးတုိးေလး ေျပာလုိက္တာက… “မငုိပါနဲ႔ ငါ့သားရယ္.. အေမ မနာပါဘူး။ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး” တဲ့ ေလ။

အဌမေျမာက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံးမုသားကုိ ေျပာျပီးေနာက္မွာ ေမေမ့ မ်က္လုံးေတြ ထာ၀ရကုိ မွိတ္သြားပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။

...
ဒီစာေလးကိုသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အီးေမးကေနပို႕ထားတဲ႕စာေလးပါ....
သိျပီးသားလဲျဖစ္မွာပါ..ဒါေပမယ္ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္....

ေဒါင္းမင္း

" အေမ "

" အေမ "
ဇမၺဴတိုင္းမွာ အေျဖညိျပရရင္
အပူလိုင္းျဖာ ေ၀ဒနိကေတြနဲ ့
လူတိုင္းမွာအေမ ရိွၾကတယ္….
မေရမရာ ပေဟဋိေတြေၾကာင့္
အေသအခ်ာ အေဖ မသိေတာင္မွ
လူတိုင္းဟာ အေမ ရိွတယ္….
ခ်စ္သဒၶြါေ၀ကဲ ျပည္တန္ဆာအေမလည္း အေမ ….
အေၾကြးၾကြယ္လွတဲ့ ေစ်းသည္အေမလည္း အေမ ….အေၾကာင္းတရားအေျခမြဲ
သူေတာင္းစား အေမလည္း အေမပဲ ….
သားသမီးေတြ ၾကီးထြားေစေရာ့လို ့
စီးပြားအေထြေထြ
စိန္ ေရႊ ပတၱျမား အိမ္ ေျမ ကား နဲ ့
ေငြသားအေမြေပးနိုင္မွ အေမမဟုတ္…..
ယိုင္နဲ ့နဲ ့တဲအတြင္း လွဲခင္းအိပ္ေနစရာ တိုးဖယ္ေပးခဲ့…
အရိုးဟင္းတစ္ဖဲ့စီေ၀ ထမင္းေရအတူေသာက္
ဗိုက္ေမွာက္ေတာ့ အတူတူ ျခင္ေတာင္မရိွ ျခံဳေစာင္မရိွလို ့
ျခင္ကိုေသြးလူအတူတူ ၾကမ္းပိုးေသြးလူအတူတူ
အပူကိုမ်ွေ၀ ဒုကၡကို ပိုမိုေလးနက္ေစ
ပညာအေမႊ ေရႊအိုး
ရိုးသားမွ ု ဂုဏ္သိကၡာ ေမတၱာ အၾကင္နာမွတပါး
ေပးစရာ အေထြေထြ မြဲေသာ္လည္း
အေမဟာ အေမပါပဲ…..။
တင္ျပသူ ပန္ဒိုရာ (- ထီလာ -)

ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း…….သို ့

စိတ္အားငယ္ညိဳ မ်က္ရည္စိုလည္း
အားေပးႏွစ္သိမ္ ့ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ။……..။
ဘ၀မွာရံွဳးစိတ္မွာနံ ုးလို ့
မၾကည္မ်က္ႏွာရိွေနပါလည္း
မင္းေပ်ာ္ရႊြင္ေအာင္ ႏွစ္သိမ့္ေပးမယ္
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ။……..။
မင္းအတြက္ဆို အရာရာတုန္ ့့ႏွင္း
အသက္ရင္းလို ့ကာကြယ္ရဲတယ္
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ။……..။
အေျခမေပးအေနေ၀းလည္း
ဆုေတာင္းေမတာပို ့သေနမယ္
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ။………။
ေၾသာ္ ……
ငါ့အတြက္ေတာ့ေလ မင္းရဲ ့ရင္မွာ
ငါနဲ ့ခင္ေၾကာင္း တေစ ့တေစာင္း
မွတ္မိရင္ပဲ ေက်နပ္ေနမယ္
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ။………..။
ပန္ဒိုရာ
(- ထီလာ -)

သင္မည္သုိ႕ထင္သနည္း။

သင္မည္သုိ႕ထင္သနည္း။
ကံေကာင္းျခင္း ၊ကံဆုိးျခင္းဆုိသည္မွာ သင္၏ထင္ျမင္ခ်က္ေပၚတြင္ မ်ားစြာမူ တည္ပါသည္။သင္ကံေကာင္းေနသည္ဟု သင္႔ကုိယ္သင္ယူဆေနလွ်င္ သင္တကယ္ ကံေကာင္းေနပါသည္။သင္ကံဆုိးေနသည္ ဟုယူဆလုိက္လွ်င္ သင္ကံဆုိးသူျဖစ္ေန ပါျပီ။ ၎ဒႆနႏွင္႔ ပတ္သက္၍ ၾကားဘူးေသာ ပုံျပင္တစ္ ပုဒ္ကုိ ေျပာျပလုိပါသည္။
တစ္ခါတုံးက တရုတ္နုိင္ငံ ေက်းလက္ေတာရြာ တစ္ရြာတြင္ မိသားစု တစ္စုမွ မသန္မစြမ္း သားေယာက်ၤားေလး တစ္ေယာက္ေမြးဖြားေလသည္။ကေလးလာၾကည္႕ ၾကေသာ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားက ယင္းမိသားစု အား ‘‘ေတာ္ေတာ္ကံဆုိးတဲ႔ မိသားစုပဲ’’ ဟု မွတ္ခ်က္ခ် ေျပာဆုိၾကေလသည္။
ထုိအခါ အိမ္ရွင္ျဖစ္သူ အဖုိၾကီးက
‘‘ကံဆုိးတယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားတုိ႔က အဲဒီလုိထင္တာကုိး ’’ဟု ျပန္ေျပာလုိက္ပါသည္။
ယင္းေနာက္ နွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ၾကာေသာအခါ ၎ ရြာသုိ႔ ဘုရင္႔စစ္ သည္ေတာ္မ်ားက စစ္သား စုေဆင္းရန္ ေရာက္လာၾကပါသည္။စစ္သည္ေတာ္မ်ားက အရြယ္ေရာက္ေသာ ေယာက်ၤားေလး အာလုံးကုိ ေခၚေဆာင္သြားျပီး မသန္မစြမ္း ေယာက်ၤားေလး ကုိေတာ႕ ထားရစ္ခဲ႔ၾကပါသည္။
အိမ္နီးခ်င္းမ်ားက အဖုိၾကီးထံသုိ႔ လာျပီး‘‘ ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းတဲ႔မိသားစုပဲ’’ဟု မွတ္ခ်က္ေျပာဆုိၾကျပန္ေလသည္။ထုိအခါ အိမ္ရွင္အဖုိၾကီးက
‘‘က်ဳပ္သာေလးေမြးတုံးကလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔လာျပီးေျပာတယ္ က်ဳပ္တုိ႔ မိသားစု ကံဆုိးတယ္တဲ႔ အခုလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေျပာျပန္ျပီ ကံေကာင္းတယ္တဲ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ စကား ေတြ ေရွ႕ေနာက္ မညီပါလား’’
ဟုျပန္ေျပာလုိက္ေလသည္။

ကံေကာင္ျခင္း၊ကံဆုိးျခင္းႏွင္႔ စပ္္လ်ဥ္း ၍ေနာက္ထပ္ ပုံျပင္တစ္ပုဒ္ ကုိေျပာျပလုိ ပါေသးသည္။
တစ္ခါတုံးက ေက်းလက္ေတာရြာမွ ေက်းေတာသားတစ္ေယာက္သည္ ခ်မ္းသာ ေသာေဆြမ်ဳိးမ်ား၏ ေခၚေဆင္မွဳျဖင္႔ ေလယဥ္ပ်ံ စီးခြင္႔ ရေလသည္။ထုိအခါသူက ငါေတာ္ေတာ္ ကံေကာင္းလုိ႔ ေလယဥ္ပ်ံစီးရတာပဲဟု သူ႕ကုိယ္သူ မွတ္ခ်က္ျပဳေလသည္
ယင္းေနာက္ အတန္ငယ္ ခရီးေပါက္ေသာအခါ ေလယဥ္ပ်ံ ပ်က္က်ေလသည္။ထုိအခါ သူက ငါေတာ္ေတာ္ ကံဆုိးတာပဲ ဟုယူဆေလသည္။ယင္းေနာက္ အမွတ္မထင္ ေလ ထီးတစ္လက္ရရွိေလသည္။ထုိအခါ ကံေကာင္းတာပဲ ယူဆေလသည္။
သုိ႔ေသာ္ ေလထီးကဖြင္႔လုိ႔ မရေပ ထုိအခါ ကံဆုိးသည္ဟု ယူဆျပန္ေလသည္။
ေလထီးမပြင္႔ ပဲ ေအာက္သုိ႕ တျဖည္းျဖည္း က်လာရာ ေကာက္ရုိးပုံတစ္ခုေပါသုိ႔က်ေလ သည္။ကံေကာင္းသည္ဟု ယူုဆျပန္သည္။ေကာက္ရုိးပုံေပၚတြင္ ရွိေသာေျမ ြကကုိက္ လုိက္ေလသည္။ကံဆုိးသည္ဟု ယူဆျပန္သည္။ေျမြမွာ အဆိပ္မရွိေသာ လင္းေျမြျဖစ္ ေနျပန္သည္။
ထုိအခါ ေက်းေတာသားသည္ ကံေကာင္းျခင္း ကံဆးုိျခင္းဆုိသည္မွာ သူ႔စိတ္၏ အထင္က အဓိကျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္လာေလသည္။ကံေကာင္းျခင္းျဖစ္ဖုိ႔ရန္အ တြက္ ကံေကာင္းသည္ ဟုမိမိကုိယ္ ကုိထင္ျမင္နုိင္ေသာ အေကာင္းျမင္စိတ္ထားအေျခ ခံ ရွိဖုိ႔လုိအပ္ေၾကာင္း နားလည္လာေလသည္။

ခ်စ္ေသာမိတ္ေဆြ အထက္ပါအယူအဆကုိ သင္ဘယ္သုိ႔ ထင္ျမင္ပါသနည္း တုန္႔ျပန္ခ်က္ ေရးသားေပးပုိ႔နုိင္ပါသည္။

ေဒါင္းမင္း

မေလး႐ွားေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမား မ်ား၏ ဒုကၡ

မေလး႐ွားေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမား မ်ား၏ ဒုကၡ

ပီနန္အပိုင္၊ ဘာတာဝပ္ၿမိဳ႕ စက္႐ံုတစ္႐ုံတြင္ သေဌးမွလစာ မေပးသျဖင္႔ျမန္မာအလုပ္ သမားမ်ား အလုပ္မဆင္းပဲ ဆႏၵျပျခင္းတစ္ရပ္ကို ၿပီးခဲ႔သည္႔ တစ္ပတ္က ျဖစ္ပြားခဲ႔သည္။ ျဖစ္ပြားပံုမွာ သေဌးမွ လုပ္အားခ ေငြႏွစ္လစာကို ႏွစ္လခြဲေက်ာ္သည္႕အထိ မေပးသျဖင္႔ ကိုစိန္ဝင္းနိဳင္ႏွင္႔ကိုၿဖိဳးေက်ာ္ ဦး ေဆာင္ ၿပီးအားလံုး ညီညြတ္စြာ႐ံုးခန္းသို႕ သြားေရာက္ေတာင္းဆို အက်ိဳး အေၾကာင္း ေမးၾကသည္။အလုပ္ရွင္ သေဌးမွ မေခ်မငံေျပာသည္႔ အျပင္ မိုက္႐ိုင္းစြာဆဲဆိုသျဖင္႔ ထိုေန႔မွစ၍ျမန္မာအလုပ္သမား(၁၇)ေယာက္လံုးအလုပ္မဆင္းပဲေနၾကသည္။လည္းေကာင္းတို႔ ႏွင္႔အတူအျခား နီေပါ ႏွင္႔ ဘဂၤလားမ်ားပါ အလုပ္မဆင္းပဲေနၾကသည္။

ထိုစက္႐ုံသို႕ ေအးဂ်င္႔မွ အလုပ္သြင္းေပးရာတြင္ အားလံုးျမန္မာ အလုပ္သမား အေယာက္(၂၀)

ရွိပါသည္။အျခားသံုးေယာက္မွာ အလုပ္႐ွင္ကို မႀကိဳက္သျဖင္႔ ေစာေစာ အလုပ္မွာထြက္သြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစက္႐ုံ တြင္ မနက္ ၈ နာရီမွ ညေန ၅း၃၀ အထိ အလုပ္လုပ္ၾကရၿပီး တေန႔လွ်င္ ရင္းဂစ္ ၁၈.၅၀ ႏွဳန္းျဖင္႔ အလုပ္လုပ္ၾကရသည္။အခ်ိ္န္ပို ကို ၉နာရီထိေပးမည္ ေျပာ ေသာ္လည္း တစ္လတြင္တစ္ရက္ႏွစ္ရက္သာရ၍ မရသည္႔အခါက မ်ားသည္။

နာမက်န္းျဖစ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စက္႐ံုတြင္းထိခိုက္ ဒဏ္ရာရ ေသာ္ သေဌးမွ ကုသမေပးပဲ

ကိုယ္႕စားရိတ္ႏွင္႔ကို က်ခံ ကာေဆးကုသရသည္။အလုပ္သမားမ်ား၏ ရပိုင္ခြင္႔မွန္သမွ်ကို မေပးပဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတက္သည္။အလုပ္မွာလည္း သံထည္မ်ားအား ဝရိန္စက္မ်ာ၊ သံျပားပံုစံေခါက္စက္မ်ား ႏွင္႔လုပ္ရေသာအလုပ္ၾကမ္းျဖစ္ပါသည္။ထိုသေဌး ၏အ ေၾကာင္း အား ထိုနားတစ္ဝိုက္မွ အားလံုးသိၾကပါသည္။

သေဌးမွ ေခါင္ေဆာင္ႏွစ္ေယာက္မွလြဲ၍ က်န္အလုပ္သမားမ်ားအားေခၚကာအလုပ္မဆင္လွ်င္ ရဲေခၚဖမ္းခိုင္းမည္ဟူခ်ိန္းေျခာက္ သျဖင္႔ ေက်ာက္လန္႔ကာ အလုပ္ျပန္ဆင္းၾကရသည္။ ေခါင္းေဆာင္သူ ႏွစ္ေယာက္အား အလုပ္ဆင္းခြင္႔ မေပး ပဲျပန္ပို႔မည္ဟုေျပာထားပါသည္။ သိုေသာ္လည္း ယေန႕ထိ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္မေပးပဲေနသည္။အက်ိဳး အေၾကာင္းေမးလွ်င္လည္း ေရွာင္ထြက္သြားပါသည္။ လည္းေကာင္း ကိစၥအား မေၾကနပ္ၾကသျဖင္႔ တိုင္းၾကားလိုေသာ္လည္း သေဌးမွခ်ိန္းေခ်ာက္ကာ ထားသျဖင္႔ မတိုင္ရဲၾကပဲ အကူညီမဲ႔ေနၾကရပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းအား ေအးဂ်င္႔အားဆက္သြယ္ အေၾကာင္းၾကားရာ ေအးဂ်င္႔မွ ဖုန္းပိတ္ကာ ေရွာင္ေနပါသည္။

ထိုစက္႐ံု တြင္ အရင္ကလည္းထိုပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ပြားခဲ႔ဘူးပါသည္။ထိုအႀကိမ္တြင္အလုပ္သမား အားလံုး ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္ၾကပါသည္။

ထိုစက္႐ံုမွ ေနာက္ထက္ ျမန္မာျပည္သားမ်ားအားေခၚဆိုထားသည္ ဟုသိရပါသည္။ဘာမွ မသိနားမလည္းပဲ လာေရာက္ကာ ဒုကၡခံၾကရမည္ စိုးသျဖင္႔ ထိုစက္႐ံု နာမည္ႏွင္႔ လိပ္စာအား

ေဖာ္ျပအသိေပးအပ္ပါသည္။တဆင္႔စကားျဖင္႔ အားလံုးကူညီအသိေပး ေရွာင္ရွား ၾကပါ ။လိပ္စာမွာ

ENG HOE IRON FOUNDRY
No.1164,Long Perusahaam ,Sungai Lokan 8,
Kawasan Perusahaam Acku,13400,Butterworth,Palaupanang
Tel.04-3238312 / 3332275

သတင္းေပးပို႔သူ- လည္းေကာင္းစက္႐ံုမွအလုပ္သမားမ်ား
သတင္းတင္သူ- ကိုမိုးေသြးငယ္
ငြြန္ငယ္မိုးဘေလာ႕http://www.ngunngemoe.co.cc/မွကူးယူေဖာ္ျပသည္။

လြမ္းရေလေသာမိတၳီလာျမိဳ႕မွ*အိမ္*ေလးရယ္..

လြမ္းတယ္...ဆိုတဲ႕စကားေလးႏွစ္လံုးဟာ..အမ်ားႀကီးကိုယ္စားျပဳပါတယ္... မိဘကိုလြမ္းတာ..ခ်စ္သူကိုလြမ္.တာ..သူငယ္ခ်င္းကိုလြမ္းတာ...အို...အစံု....ပဲေပါ႕.. အခုကၽြန္ေတာ္လြမ္းေနတယ္..ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕မိသားစု..ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ခဲ႕တဲ႕ျမိဳ႕ကေလး.. ထိုျမိဳ႕ကေလးကကၽြန္ေတာ္"အိမ္"ထိုျမိဳ႕ေလးမွကၽြန္ေတာ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ား အကုန္ေပါ႕..ကၽြန္ေတာ္လြမ္းေနတယ္.... မျဖစ္သာေသာအေႀကာင္းေလးရိွလို႕သာအိမ္ကေနထြက္ခြာလာရေပမယ္႕..."အိမ္"ကိုအျမဲလြမ္းေနရတယ္.. ျပည္ပကိုေရာက္လာျပီးမွ"အိမ္"မိသားစု"ဆိုတာေလးကိုပိုျပီးတမ္းတမိတယ္..အခက္အခဲအေတြႀကံဳလာတိုင္း ငယ္စဥ္ကေနထိုင္ခဲ႕တဲ႕ကၽြန္ေတာ္႕အိမ္ကေလး..ကၽြန္ေတာ္မိသားစုေလးဆီမွာ..တခ်က္ေလာက္ နားခိုခ်င္တယ္..မိခင္ရဲ႕ေႏြးေထြးေသာအားေပးစကားေလးေတြႀကားခ်င္မိတယ္... ေမာင္ႏွမ.သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အားေပးမွုေတြကိုလိုခ်င္မိတယ္...... အားလံုး...အားလံုး..ပါပဲလိုခ်င္တမ္းတမိတယ္..ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႕.."ဘယ္ေတာ႕မွမေမ႕ဘူး"ဆိုတဲ႕သီခ်င္းေလးကိုအေခါက္ေခါက္အခါခါနားေထာင္ေနမိတယ္..

တခ်ိန္ခ်ိန္မွာခြဲရမွာသိေပမယ္႕လည္း..အျမန္ဆံုးလဲျပန္လည္ဆံုဆည္းခ်င္တယ္...အိမ္ေလးမွာပဲျပန္လည္နားခိုခ်င္တယ္ ဘယ္ခ်ိန္မွန္းမသိတဲ႕တစ္ခ်ိန္မွာအိမ္ေလးကိုျပန္ေရာက္ရင္.အိမ္ျခံေနာက္က.သေျပခင္းေလး..မွာထိုင္ျပီး. စီးဆင္းေနတဲ႕ေရေခ်ာင္းေလးကိုႀကည္႕ရင္း.ဂစ္တာေလးတစ္လက္နဲ႕သီခ်င္းေလးျငီးဆိုခ်င္တယ္...

ျပီးရင္အေမခ်က္တဲ႕မစားရတာႀကာျပီျဖစ္တဲ႕ထမင္းဟင္းေလ.ကိုမိသားစုစံုလင္စြာနဲ႕စားခ်င္တယ္....
အိမ္ကိုလြမ္းတိုင္းဒီသီခ်င္းေလးကိုနားေထာင္မိတယ္..........."အိမ္လြမ္းသူ"သီခ်င္းနဲ႕

ကၽြန္ေတာ္အကိုအႀကီးဆံုးအျမဲဂစ္တာတီးျပီးဆိုေလ႕ရိွတဲ႕"အိမ္ကိုျပန္ခဲ႕ေတာ႕"ဆိုတဲ႕သီခ်င္းေလးကိုလဲအျမဲ
နားေထာင္မိတယ္.ေလ...

ျပည္ပေရာက္ေနက်ေသာ..ကၽြန္ေတာ္လိုပဲ.".အိမ္"ကိုလြမ္းေနသူေျမာက္မ်ားစြာရိွက်မွာပါ...
အို...အဆံုးစြန္ထိေျပာရမယ္ဆိုရင္..."အိမ္"တင္မဟုတ္ဘူး..အမိေျမ..အမိႏိုင္ငံ..ႀကီးကိုပါ..လြမ္းဆြတ္တမ္းတ
ေနမိတယ္.....

ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာကိုရေအာင္ယူဖို႕အိမ္ကေနထြက္လာခဲ႕တယ္....ဒါေပမယ္႕ကၽြန္ေတာ္မသိလိုက္တာက

ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာတခုရခဲ႕ေပမယ္႕..ေနာက္မွာရိွခဲ႕ျပီးသားေတြကိုစြန္လြတ္ခဲ႕ရပါလားဆိုတာ
အခုေတာ႕သိျပီေလ..အဲဒါဘာလဲ....ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕မိသားစု...အိမ္..ညီအကိုေမာင္ႏွမ...
အားလံုးေပါ႕......အခုေတာ႕ေလာကဒဏ္ဆိုတဲ႕အရာေအာက္မွာလိုခ်င္တာေလးကိုရယူျပီး
မိန္းေမာေနရတဲ႕အျဖစ္ေလ....အခုေတာ႕လဲကၽြန္ေတာ္အိမ္ေလးကိုလြမ္းေနရျပီေလ............
ကဲအိမ္လြမ္းေနသူမ်ားအေပၚကသီခ်င္းေလးေတြနားေထာင္ရင္း.............
.............ကၽြန္ေတာ္လိုပဲအိမ္ကိုလြမ္းႏိုင္က်ပါေစ..................ဆိုတဲ႕ေနာက္မွာ...အိမ္ကိုလဲ..
အျမန္ဆံုးျပန္ႏိုင္က်ပါေစလို႕......

ေဒါင္းမင္း

ဆက္စပ္မႈမဲ႕ျခင္းမ်ား

တစ္ကယ္ေတာ႕….

ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ စိတ္အစာေျဖမႈေတြၾကားမွာ လြင္႔ပါးစီးေမ်ာေနၾကတဲ႕ …

ေမွ်ာ္ကိုးမႈမပါ ေစတနာေတြဖုံးလႊမ္းေနတဲ႕ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊ ခံစားခ်က္၊ အနုပညာေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ၊ နိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး လူမႈေရး အျမင္ေတြ၊ ရယ္…
ဒါမွမဟုတ္…
တစ္စုံ တစ္ရာ အက်ိဳးအျမတ္ေတြ၊ ေမွ်ာ္ကိုးမႈေတြကို အရင္းခံရင္း
သူမ်ားေပးတဲ႕ ပညာေတြနဲ႕ တိုင္းျပည္ကို ျပန္လက္ညွိဳးထိုး
အေပၚစီးက ေ၀ဖန္ေရးသားမႈ စာစုတို႕ က်င္လည္ရာ ဒီဖန္သားျပင္ေတြရယ္..

ဖန္သားျပင္ေနာက္ကြယ္က ဘ၀ စစ္ေတြ ရယ္…

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးေပၚ က ဘ၀ စစ္ေတြဟာ …

လုံး၀ ဆက္စပ္မႈမရွိတဲ႕ Venn Diagram စက္၀ိုင္း သုံးခုလိုပါလားလို႕
အံ႕ၾသစြာနဲ႕…
ကိုယ္…
တရားေတြရေနမိတယ္..။

ဒီလိုနဲ႕ …
ကိုယ္တို႕ေတြဟာ…
ဆက္စပ္မႈမဲ႕စြာ..
အစုအဖြဲ႕ေလးေတြဖြဲ႕ရင္း
တစ္ျဖည္းျဖည္း ေ၀းကြာသြားၾကေတာ႕မယ္ထင္ရဲ႕။

Filed under: ကဗ်ာ — အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ @ 5:47 pm
http://www.ainchannmyay.com/မွကူးယူေဖာ္ျပသည္။


ခ်စ္ေသာသူမ်ားႏွင္႕တျဖည္းျဖည္းေ၀းကြာမွာကိုဆိုးရိမ္မိတယ္
ေဒါင္းမင္း